ابن معتز، عبدالله (1935). البدیع. به تصحیح کراچکوفسکی. لندن: (بی نا).##
اخوت، احمد (1371). نشانه شناسی مطایبه. اصفهان: فردا.##
استات، اندرو (1389). کمدی. ترجمه ی بابک تبرائی. تهران: چشمه.##
بهزادی اندوهجری، حسین (1378). طنز و طنز پردازی در ایران. تهران: صدوق.##
پارسانسب، محمـد (1386). «ساختارشناسـی داستانهای طنزآمیز مثنـوی». فصلنامـهی پژوهشهای ادبی، دوره 3، پیاپی 16. (تابستان): 33-59.##
پلارد، آرتور (1386). طنز. تهران: مرکز.##
ثروت، منصور (1370). فرهنگ کنایات. تهران: سخن.##
چناری، عبدالامیر (1384). «طنز در شعر حافظ». پژوهشنامهی علوم انسانی، دوره 7، پیاپی 45-46. (بهار و تابستان): 39-52.##
داد، سیما (1383). انواع ادبی. تهران: مروارید.##
شفیعی کدکنی، محمدرضا (1375) صور خیال در شعر فارسی. تهران: آگاه.##
شکور زاده، ابراهیم (1369). ترانههای روستایی خراسان. مشهد: نیما.##
شکور زاده، ابراهیم (1363). عقاید و رسوم مردم خراسان. تهران: سروش.##
شمیسا، سیروس (1370). انواع ادبی. تهران: باغ آینه.##
فتوحی، محمود (1390). سبک شناسی: نظریهها، رویکردها و روشها. تهران: سخن.##
کزازی، میر جلال الدین (1370). زیبا شناسی سخن. تهران: مرکز.##
گلچین معانی، احمد (1348). مکتب وقوع در شعر فارسی تهران: بنیاد فرهنگ.##
مرچنت، ملوین (1388). کمدی. ترجمهی فیروزه مهاجر. تهران: مرکز.##
مکاریک، ایرناریما (1385). دانش نامه ی نظریه های ادبی معاصر. ترجمهی مهران مهاجر و محمد نبوی. تهران: آگه.##
میر صادقی، میمنت (1376). واژهنامه هنر شاعری. تهران: کتاب مهناز.##
Abrams, M.H. (2009). A Glossary of Literary Terms.usa: Thomson.##
Cuddon, J.A. (2002). A Dictionary of Literary Terms. London: Penguin Books.##